در تنظیم قرارداد بیشتر به امکان انجام تعهدات توسط طرف مقابل بیاندیشیم تا ضمانت اجراهای عدم انجام…

در زمان عقد قرارداد معمولا طرفین در قرارها و تنظیم باید و نبایدهای قراردادی به دنبال گرفتن بیشترین امتیاز از طرف مقابل هستند. این مسئله به امری رایج در همه انواع قراردادها تبدیل شده است. چانه زنی جزو لاینفک همه مذاکرات قراردادی به شمار می آید و معمولا همه به دنبال این هستیم که حداکثر تعهدات را از شانه خودمان بر داریم و بر دوش طرف مقابل بگذاریم و تعهداتی را بر او الزام نماییم تا خیالمان در آینده راحت باشد.
از طرف دیگر وقتی به هر تعهدی می اندیشیم به ضمانت اجرای عدم انجام تعهد توسط طرف مقابل هم باید بیاندیشیم. ضمانت اجرا یعنی اینکه چه ضمانتی وجود داشته باشد که اگر طرف تعهد خود را انجام نداد چه جریمه یا خسارت و تضمینی از او داشته باشیم. لذا در همین مرحله، بخش مهم هر قرارداد یعنی ضمانت های اجرا و جریمه ها و تعهد به پرداخت خسارات بیان می شود.
اما مسئله مهم این که آیا سخت گیری در گذاشتن قرارهایی که به ظاهر فقط به نفع خودمان باشد کار درستی است؟
در نگاه اول شاید پاسخ این باشد که بله این کار درستی است. اما در برخی قراردادها شاهد آن هستیم که شخص آنقدر در شروط قراردادی بر طرف مقابلش سخت گیری می کند که یا قرارداد اصلا منعقد نمی شود یا اینکه اگر طرف مقابل به هر علت اعم از اضطرار یا عدم اطلاع کافی از چیزی که امضاء می کند، قرارداد را قبول و امضاء هم نماید، لیکن در انجام تعهدات می ماند و امکان اجرا کردن آنها برایش مقدور نیست.
به نظر می رسد راه حل این مسئله داشتن دید بازتر در تنظیم قرارداد باشد.
شاید اگر قراردادها را با نگاه و الگوگیری از دستور بزرگان که می گویند: “هر آنچه برای خودتان می پسندید برای دیگران هم بپسندید”، تنظیم نماییم، شاید از به وجود آمدن بسیاری از این مسائل و درگیری ها در آینده جلوگیری نماییم.

 

بدون دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید